അടുത്തയിടെ ശ്രദ്ധേയമായ ‘ലവ് ടുഡേ’ എന്ന തമിഴ് സിനിമയിൽ ചിന്തനീയമായ ഒരു രംഗമുണ്ട്. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി മാമ്പഴം കഴിച്ചതിന് ശേഷം അണ്ടി കുഴിച്ചിടുന്നു. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അത് മുളച്ചുതുടങ്ങിയോ എന്നറിയാൻ അവൻ ക്ഷമ നശിച്ച് കുഴി മാന്തിനോക്കുന്നു. മുളച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞ് നിരാശനായി വീണ്ടും കുഴിച്ചിടുന്നു.പല ദിവസം ഇതാവർത്തിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ അവന്റെ അമ്മ ഈ വിഷയത്തിൽ ഇടപെട്ട് അവനൊരു ഉപദേശം കൊടുക്കുന്നു. കുഴിച്ചിട്ടതിന് ശേഷം മുളച്ചുപൊന്താൻ അതിന് അവസരം കൊടുക്കൂ. നീ കാത്തിരിക്കൂ. പിന്നെവർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ജീവിതത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായക മുഹൂർത്തത്തിൽ അവൻ ആ സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേരുകയാണ്. അപ്പോഴേയ്ക്കും ആ വിത്ത് മുളച്ച് വളർന്നുപന്തലിച്ച് ഫലം നല്കുന്ന വൃ ക്ഷമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു
ഒരു വിത്ത് പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളോട് പട പൊരുതി അനുകൂലങ്ങളിൽ വളർന്നുവരുന്നതിന് ഒരു നിശ്ചിത സമയം ആവശ്യമുണ്ട്. കാലം ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണ് ഈ സമയം. നിത്യജീവിതത്തിലെ അതിസാധാരണമായ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കാത്തിരിപ്പിന്റെ തലമുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് പാൽ തിളയ്ക്കാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്, അരി വേവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട,് ഒരു യാത്ര നിർദ്ദിഷ്ട സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേരാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്, പരീക്ഷയ്ക്കും ജോലിക്കും ഒരു സമയമുണ്ട്. ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഈ സമയത്തിന് പറയാവുന്ന മറ്റൊരു പേരാണ് കാത്തിരിപ്പ്. ജീവിതം എന്നത് കാത്തിരിപ്പാണ്. ബസ് വരാൻ കാത്തിരിക്കണം. റിസൾട്ട് വരാൻ കാത്തിരിക്കണം. ജോലി ലഭിക്കാൻ കാത്തിരിക്കണം. ക്ഷമയുള്ളവർക്കേ കാത്തിരിക്കാൻ കഴിയൂ. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നവർക്കേ ആ ഘട്ടം സന്തോഷകരമായ ഒരു അനുഭവമായിത്തീരുകയുള്ളൂ. അവർക്കേ ആ ഘട്ടത്തിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കൂ.
അല്ലെങ്കിൽ മുകളിൽ പറഞ്ഞ സിനിമയിലെ കുട്ടിയെപോലെ നാളെ മുളയ്ക്കും മറ്റന്നാൾ മുളയ്ക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച് ക്ഷമ നശിച്ച് കുഴി മാന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും. കുഴിയിൽ നട്ടത് മുളച്ചുപൊന്താൻ സമയം കൊടുക്കുക. കാത്തിരിക്കാൻ സന്നദ്ധമാകുക. ഫലം കിട്ടും. നമുക്ക്സന്തോഷിക്കാൻ അവസരവും.
പുതുവത്സര മംഗളങ്ങളോടെ
വിനായക് നിർമ്മൽ
എഡിറ്റർ ഇൻ ചാർജ്
