യൗവനം വന്നുദിച്ചിട്ടും ചെറുതായില്ല
ചെറുപ്പം
അവിവേകമിതു കണ്ടാലറിവുള്ളവർ
പരിഹസിക്കും ചിലർ പഴിക്കും
വഴി പിഴയ്ക്കും തവ നിനയ്ക്കുമ്പോൾ –
ഉണ്ണായിവാര്യർ (നളചരിതം)
‘എന്തൊരു എടുത്തുച്ചാട്ടം, പക്വതയില്ലായ്മയുടെയാണ്’ ചിലരെ നോക്കി നാം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? അതുപോലെ ചിലരെ നോക്കി മറ്റുചില അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളും നടത്താറുണ്ട്.
‘മിടുക്കൻ/മിടുക്കി പ്രായത്തിൽ കവിഞ്ഞ പക്വതയുണ്ട്.’
പക്വത എന്നത് വികാരത്തെക്കാൾ വിവേകം ഉപയോഗിച്ചു തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള കഴിവാണ്. സാഹചര്യമനുസരിച്ചും വ്യക്തികളെ അനുസരിച്ചും പെരുമാറാനും സംസാരിക്കാനും ഇടപഴകാനുമുള്ള കഴിവാണ് അത്. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു മരണവീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഉറക്കെ സംസാരിക്കാതിരിക്കുക, തമാശു പറയാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ മിനിമം കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മരിച്ചവർ ഏതുപ്രായത്തിലുള്ളവരുമായിരുന്നുകൊള്ളട്ടെ മരണമാണ് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് മറക്കരുത്. എന്നാൽ ഒരു കല്യാണവീട്ടിൽ ചെ്ല്ലുമ്പോൾ അല്പം വർത്തമാനവും തമാശയുമൊക്കെയാവാം. തങ്ങളെക്കാൾ ഉയർന്നവരും ബഹുമാന്യപദവികൾ അലങ്കരിക്കുന്നവരോടും അവരുടെ പ്രായത്തിനും സ്ഥാനത്തിനും അനുസരിച്ചു സംസാരിക്കാനും പെരുമാറാനും സാധിക്കണം.അതിനു പകരം കൂട്ടുകാരോടെന്നതുപോലെ പെരുമാറുന്നത് അനൗചിത്യവും പക്വതയില്ലായ്മയുമാണ്. ചെറുപ്രായത്തിൽ കുട്ടികൾ പക്വത കൈവരിച്ചിരിക്കണമെന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് കുട്ടികൾക്ക് അക്കാര്യത്തിൽ നാംചില ആനുകൂല്യങ്ങൾ നല്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ മുതിർന്നുകഴിയുമ്പോഴും അതേ ആനുകൂല്യം ദുരുപയോഗിക്കുകയാണെങ്കിൽ ചൈൽഡീഷ് എന്ന് നാം അക്കൂട്ടർക്ക് ലേബൽ ചാർത്തും. വളരുന്നതിന് അനുസരിച്ച് പക്വതയും ആർജ്ജിച്ചിരിക്കണം. ഏതു രീതിയിൽ എവിടെ ആരോട് സംസാരിക്കണം എന്നത് പക്വതയുടെ പ്രധാനലക്ഷണമാണ്. ചുറ്റുപാടുകൾ നോക്കാതെയും ആരൊക്കെയാണ് ഒപ്പമുള്ളതെന്നും നോക്കാതെ അസഭ്യഭാഷണം നടത്തുന്ന ചിലരെ കണ്ടിട്ടില്ലേ? അത്തരക്കാർ സമൂഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ നിന്ദയുംപരിഹാസവും ഏറ്റുവാങ്ങും. പക്വതയാർജ്ജിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വ്യക്തി ജീവിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നതെന്നാണ് ഗുരുക്കന്മാർ പറയുന്നത്. ശാരീരിക പക്വത, മാനസികപക്വത, വൈകാരിക പക്വത, ആത്മീയപക്വത എന്നിങ്ങനെ പക്വതയെ നാലായി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇനി പക്വതയുള്ളവരുടെ ചില സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ നോക്കാം. പക്വതയുളള വ്യക്തി അനാവശ്യമായ വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ ചെന്നുചാടില്ല. വിയോജിപ്പുകളും തർക്കങ്ങളും ഉണ്ടായെങ്കിൽത്തന്നെ തർക്കം എപ്പോൾ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് അവർക്കറിയാം. സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മുറിപ്പെടുത്താനോ അവരെ നിസ്സാരവല്ക്കരിക്കാനോ അവർ തയ്യാറാകുന്നില്ല. പക്വതയുള്ള വ്യക്തികൾ സമചിത്തത പാലിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ഒരു തെറ്റിന്റെപേരിൽ മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം സ്വന്തം തെറ്റുകൾ കണ്ടെത്താനും അത് തിരുത്താനുമായിരിക്കും അവർ ശ്രമിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ തെറ്റുകാരായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം ഒരുകാര്യത്തിൽ തങ്ങൾ ശരിയാണെന്ന് തോന്നുകയും അതിൽ സംതൃപ്തി അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കാൻ അവർ തയ്യാറുമായിരിക്കും. സ്വന്തം കാഴ്ചപ്പാടുകൾ അവരെ നയിക്കുന്നു. വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടു അവർക്കുണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.
വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതുവഴിയല്ല ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും മനസ്സിലാക്കുന്നതിലൂടെയാണ് പക്വത ആർജ്ജിച്ചെടുക്കുന്നത്. ഒരു സമൂഹത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ക്ലാസ് മുറിയിലോ പൊതു ഇടങ്ങളിലോ ആയിരിക്കുമ്പോൾ അവരെല്ലാം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നോർത്ത് അസ്വസ്ഥപ്പെടുന്നതിന് പകരം എനിക്ക് അവരെ ഇഷ്ടമാണോ എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്തു പക്വത ആരംഭിക്കുകയാണ്. പക്വത നാം സ്വന്തമാക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത് ഓരോ നിമിഷവും പഠിച്ചെടുക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സാഹചര്യങ്ങളോടും സംഭവങ്ങളോടും വ്യക്തികളോടും നാം പുലർത്തുന്ന ആരോഗ്യപരമായ സമീപനം പക്വതയുടെ അടയാളമാണ്.
